دف نوازی در خیابان که برای جذب پول برای کودکان سرطانی است | فیلم

دف نوازی در خیابان که برای جذب پول برای کودکان سرطانی است | فیلم

دف نوازی در خیابان که برای جذب پول برای کودکان سرطانی است .

اجرای خیابانی یا نمایش خیابانی به اجرای هنر در مکان‌های عمومی در ازای دریافت انعام یا اعانه گفته می‌شود. این انعام می‌تواند پول یا مواد غذایی باشد. افرادی را که به این کار مشغولند اجرا کنندهٔ خیابانی می‌نامند. در فارسی خنیاگر یا مطرب و در اروپا تروبادور معادلی برای این‌گونه نوازندگان یا نمایش‌دهندگان است.

تاریخچهٔ اجرای خیابانی به روزگار باستان بازمی‌گردد.

گستردگی اجراهای خیابانی می‌تواند هرچیزی باشد که از نظر مردم سرگرم‌کننده است. از حرکات آکروباتیک، دلقک‌بازی، نقاشی کاریکاتور، تردستی و شعبده‌بازی و فالگیری گرفته تا نمایش کمدی، آوازه‌خوانی، رقص، اجرای آثار موسیقی کلاسیک و معرکه‌گیری.

دَفّ، یکی از سازهای کوبه‌ای در موسیقی ایرانی است که شامل حلقه‌ای چوبی است که پوست نازکی بر آن کشیده‌اند و با ضربه‌های انگشت می‌نوازند.

این ساز از سازهای ضربی ایرانی شبیه به دایره ولی بزرگ‌تر از آن و با صدای بم‌تر است. چنان‌که از کتاب‌های موسیقی و نوشته‌ها و اشعار بر می‌آید، در دوره اسلامی ایران، این ساز برای پشتیبانی از ساز و حفظ وزن به کار می‌رفته و رکن اصلی مجالس عیش و طرب و محافل اهل ذوق و عرفان بوده که قوالان هم با خواندن سرود و ترانه آن را به کار می‌بردند. در کتاب‌های لغت در معنی دف یا دایره می‌نویسند: آن چنبری است از چوب که بر روی آن پوست کشند و بر چنبر آن حلقه‌ها آویزند. در قدیم برای آنکه طنین بهتری داشته باشد روی دف پوست آهو می‌کشیدند.

در قدیم دف یا دایره کوچک را که چنبر آن از روی و برنج ساخته می‌شد خمک یا خمبک می‌گفتند. به دست زدن با وزن و به اصطلاح بشکن زدن هم خمک یا خمبک می‌گفتند.

در مورد نویسنده
-

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>