دیالوگ برتر امیر آقایی و باران کوثری در فیلم سینمایی کوچه بی نام | فیلم

دیالوگ برتر امیر آقایی و باران کوثری در فیلم سینمایی کوچه بی نام | فیلم

دیالوگ برتر امیر آقایی و باران کوثری در فیلم سینمایی کوچه بی نام 

یاسمن خلیلی فرد: نقد فیلم «کوچه بی نام» را در حالی می نویسم که «هفت ماهگی» آخرین ساخته هاتف علیمردانی در جشنواره به نمایش درآمده است و بازخوردهای متفاوتی میان اهالی مطبوعات داشته است. اگر بخواهیم دست به مقایسه دو فیلم بزنیم به جرئت می توان گفت «کوچه بی نام» فیلم خوش ساخت تری نسبت به «هفت ماهگی» است.

فضای کارهای هاتف علیمردانی طبعاً بی شباهت به یکدیگر نیستند. او عموماً به سراغ قشر کاملاً متوسط جامعه می رود. فیلم هایش پرپرسوناژ هستند. میزانسن های فیلم پیچیده نیستند. دوربین در کارهای او بسیار پویاست و رازی در دل فیلمنامه نهفته است که پس از یک واقعه خود نشان می دهد (در کوچه بی نام، پس از افتادن پسر فاطمه در چاه فاجعه اصلی یعنی سقوط هواپیما اتفاق می افتد و در هفت ماهگی بعد از زلزله، خبر تصادف رعنا به همسرش می رسد). این خوب است که کارگردان، مولفه هایی را برای کارهای خود در نظر می گیرد و می توان با توجه به این مشخصه ها، امضای کارگردان را پای کارش دید. با این حال، علیمردانی در «هفت ماهگی» عقب نشینی قابل توجهی نسبت به «کوچه بی نام» داشته است.

فیلمنامه «کوچه بی نام» فیلمنامه موجه تری است. گره درام سفت و محکم است. داستان در عین پیچیده بودنش رگه های ظریفی از طنز را در بردارد که بیشتر توسط شخصیت اصلی فیلم، محدثه (باران کوثری) ایجاد می شوند. با این حال، فیلمنامه ی کار در جاهایی لنگ می زند. مثلاً در فصل گره گشایی درام، شاید بهتر آن بود که به جای آنکه راز پدر را از زبان خود او بشنویم به شکل دیگری این راز فاش می شد.

 

(۴۷۱)

472
بازدیدها
در مورد نویسنده
-

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>